Deprecated: Function ereg() is deprecated in /var/www/vhosts/judithuyterlinde.com/httpdocs/assets/components/phpthumb/phpThumb.config.php on line 30

De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is - een familiegeschiedenis

Wanneer Judith besluit een kind te adopteren, brengt dat belangrijke vragen met zich mee over gelijkenis, genen en afkomst. Terwijl zij zich voorbereidt op het moederschap, hangt het leven van haar moeder aan een zijden draadje. Ze begint een speurtocht door de familiegeschiedenis en doet een onverwachte ontdekking: al generaties lang worden kinderen in haar familie niet door hun biologische moeder grootgebracht.

Kort video-interview over De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is

Quotes


- 'De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is is een ontroerend en persoonlijk familieportret. Met gevoel van melancholie en met humor blikt de schrijfster terug op haar familiegeschiedenis. Een goed boek in de traditie van Judith Koelemeijer en Annejet van der Zijl.' - Arno Koek van boekhandel Blokker, Heemstede

 -  'Judith Uyterlinde schrijft met heldere openhartigheid en ontwapenende eenvoud over vreugde en verdriet in haar aangrijpende familiegeschiedenis. Een aanrader voor moeders en dochters.'- Kristien Hemmerechts

 -  ‘Judith Uyterlinde schreef een diep-menselijk warm verhaal. Het is alsof ze bij je aan de keukentafel zit en vertelt over haar familie. Er opent zich een breed perspectief op het leven van verschillende generaties vrouwen. Onverwachte parallellen en overeenkomsten smeden de generaties aaneen. Mooi en authentiek!’ – Nelleke Noordervliet

 -  ‘Een prachtig en intiem verhaal van een adoptiemoeder die een ontdekkingsreis maakt naar haar eigen complexe wortels. Judiths liefdevolle vervlechting van brieven en familieverhalen, en haar reflectie op haar kinderwens, maken duidelijk dat families niet uitsluitend op basis van DNA opgebouwd kunnen worden.’ Beth Johnson, Boekhandel Van Rossum, Amsterdam

 -   ‘Soepel en spannend geschreven. De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is, is beslist niet het zoveelste boek over de Tweede Wereldoorlog.’ – Anna Oolders, Boekhandel Athenaeum, Haarlem

 -  ‘Het is net als haar eerste boek vlot geschreven, openhartig en ontroerend, en het leest als een roman.’ – Haarlems Dagblad

 -  ‘Haar ervaringen met het adopteren van een kind vervlecht Uyterlinde knap met een reconstructie van het leven van haar familieleven in de oorlog.’ – Elsevier

 -  ‘De auteur laveert behendig door het mijnenveld dat elke complexe familie nu eenmaal is, en nooit zonder relativering, zelfspot en zinnige reflectie. Een ontroerende en fascinerende inkijk in het adoptiewereldje.’ – Financieel Dagblad 

 -  ‘Een prachtboek. Ik heb erom gelachen en gehuild.’ – Raoul Heertje

 -  ‘Haar boek is een indringende bijdrage tot het begrijpen van enkele na-oorlogse taboes en leert de lezer veel over het verband tussen verleden, eerlijkheid, identiteit en heden.’ – Victor Halberstadt

 


Fragment

Fragment uit eerste hoofdstuk van De vrouw die zegt dat ze mijn moeder is

Gelijkenis. Sinds ik over adoptie nadenk, hoor ik iedereen om mij heen ernaar verwijzen. Bij kraamvisites is het het favoriete onderwerp van gesprek: op wie lijkt de baby het meest, op de vader of de moeder? Of heeft het kind misschien de neus van opa, de ogen van oma, of desnoods de mond van een oom of tante? Overal waar familie samenkomt wordt het gespeeld, dat populaire gezelschapsspel: wie lijkt op wie?
Ook in mijn familie spelen ze het graag. Op wie lijken de vier kinderen van mijn oudere broer het meest? Lijken ze onderling veel of weinig op elkaar? Is de gelijkenis misschien treffender in het gezin van mijn zusje, waar de kinderen net zulk rood haar hebben als zij had toen ze zelf nog kind was? Tante Reina introduceerde er een woord voor: sommige leden van onze familie hebben ‘het stempel’, andere niet. ‘Het stempel’ verwijst naar de overheersende genen van de familie Elkerbout, die we volgens haar hebben geërfd van de hugenoten: de felle, donkere ogen en het donkere haar, de zware wenkbrauwen en de bolle wangen van mijn moeder, mijn tante, mijn opa en mijn oudtante. Bij mij manifesteert het stempel zich wat halfslachtig, want ik heb het haar en de wenkbrauwen van mijn moeder, maar de rustige groenbruine ogen van mijn vader.
Het benoemen van gelijkenissen schept een band. Wij herkennen elkaar van kilometers afstand. Wij zijn familie, dus we lijken op elkaar. Wij lijken op elkaar, dus we horen bij elkaar. Wij vormen een aparte soort, een groep met uitgesproken karakteristieken, opgeslagen in de genen waaruit wij zijn opgebouwd.
Als wij adopteren, zal ons kind het stempel niet dragen. Ik zal mijn gelaatstrekken niet terugzien in mijn kind en mijn kind zal zichzelf niet terugzien in mij. Hoeveel liefde ik ook in huis heb, dát zal ik een kind niet kunnen bieden: de geborgenheid van gelijkenis. Zou ons kind zich bij ons wel geborgen voelen?
‘Ik zou er nooit aan beginnen. Je weet niet wat je in huis haalt,’ zegt een kennis. ‘Misschien zijn de ouders wel crimineel of verslaafd.’
Hij is niet de enige die zo reageert. Ik erger me aan die opmerkingen, misschien wel omdat ze een gevoelige snaar raken. Natuurlijk heeft het nadelen, niet in de laatste plaats voor een kind zelf, om zo weinig van de eigen achtergrond te weten. Niemand kan je vertellen of er erfelijke ziektes in de familie voorkomen. Adoptiekinderen kunnen alleen uit eigen ervaring ontdekken of ze gezond oud worden, welke talenten ze hebben en welke beperkingen. Maar het heeft ook voordelen: als je niet weet hoe je ouders waren kun je jezelf uitvinden, niet gehinderd door de verwachting dat jij net zo intelligent, muzikaal of sportief bent als zij, of door de angst dat je net zo gewelddadig, drankzuchtig of ziekelijk bent als zij.
Je spiegelt je aan familie die je kent. Familieleden die je nooit hebt gekend en over wie geen verhalen verteld worden verdwijnen uit beeld, en daarmee ook uit je spiegelbeeld. Ze zijn onzichtbaar geworden. Misschien lijk je op ze, misschien ook niet. Is het nodig om dat te weten? Zonder die wetenschap kun je ook heel goed leven, maar mét die kennis heb je wellicht een vollediger beeld van wie je zelf bent. De prangende vraag – lijk ik op mijn familie? – is nog altijd de belangrijkste reden dat veel adoptiekinderen vroeg of laat op zoek gaan naar hun biologische ouders.       

Uitgeverij Ambo/Anthos

Graphic Novel editie

Kunstenaarsduo James Boekbinder en Zhenya Pashkina werken aan een schitterende graphic novel editie gebaseerd op dit boek, getiteld Het stempel.


Nieuws

20-02-2012

Het Stempel - de grafische roman is verschenen en goed ontvangen door de pers!

James Boekbinder en Zhenya Pashkina hebben bij Gibbon uitgeefagentschap een schitterende graphic novel editie gepubliceerd, getiteld Het Stempel.

De Nederlandstalige editie is verschenen in februari 2015; ook een Engelse editie is in voorbereiding. Voor meer informatie zie de website, die nu online staat.

Agenda

03-05-2015, 15:30

Meet & greet in Boekhandel De Vries in Haarlem

Op zondagmiddag 3 mei vindt er een meet& greet plaats in Boekhandel de Vries, die in haar etalage ook een tentoonstelling rond het boek wijdt.

Vierkante Meter - Websites en meer!